شازده کوچولو:)

برعکس متن هایه طولانی قبل

این رو شدیدن پیشنهاد میکنم بخونید

این اثر فوق العادست...

بی شک بیش از 30 بار کتابش رو خوندم

و هر بار

سر تیکه اخر کتاب

بغض من هم گرفته...

روباه(با بغض): نمیتونم جلو اشکمو بگیرم

شازده کوچولو: تقصیر خودته...من که بدیتو نمیخواستم...خودت خواستی اهلیت کنم

روباه: همینطوره

شازده کوچولو: آخه اشکت داره سرازیر میشه

روباه(با گریه):همینطوره

امیر کوچولو: پس این ماجرا به حال تو فایده ای نداشت!

روباه: چرااااا... برای خاطر رنگ گندم!

برو...برو یبار دیگه گل هارو ببین تا بفهمی که گل خودت تو عالم تکه

برگشتنی با هم وداع میکنیم و من به عنوان هدیه راضی رو بهت میگم...

مسافر کوچولو بار دیگه به تماشایه گلها رفت...

امیر کوچولو: شما ها سرسوزنی به گل من نمیمونید

و هنوز هیچی نیستید

نه کسی شمارو اهلی کرده نه شما کسی رو

درست همونجوری هستید که روباه من بود

روباهی بود مثل صد هزارتا رو باه دیگه

اونو دوست خودم کردم و حالا تو عالم تکِ

شما خوشگلید ولی خالی هستید

براتون نمیشه مرد...

گفتگو نداره که گلِ من روهم فلان رهگذر گلی میبینه مثل شما

اما اون به تنهایی به همه ی شما سره...

چون فقط اونِ که ابش دادم

چون فقط اونِ که زیر حبابش گذاشتم

چون فقط اونِ که با تجیر براش حفاظ درست کردم

چون فقط اونِ که جونوراشو کشتم جز دو سه تایی که شب پره بشن

چون فقط اون که پایهِ گله گذاری ها و خود نمایی ها یا حتی گاهی پایه بق کردناو هیچی نگفتناش نشستم

چون که اون گل منه...

پی نوشت: اثر آنتوان سنت اگزوپری

برگردان احمد شاملو...

پی دوم نوشت: قسمتی از کتاب شازده کوچولو

دیدار با روباه...